viernes 6 de julio de 2007
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)

É tempo de cambios, de melloras ou desmelloras según se mire, de medrar coma persona e aprender dos erros, de madurar..o que implica ter que decidir asumindo tódalas consecuencias.
É tempo de recapacitar e intentar amañar parte do pasado, recontrarse cun mesmo..
Publicado por
Natyara
en
7/06/2007 11:11:00 PM
14 Rompe el silencio:
Sempre é tempo de medrar e de aprender... pero eu aínda me resisto a iso de acabar de madurar!
Sexa o que sexa ese asunto que tes que amañar, moita sorte! ¡Ánimo!
É vivir, vivir.....aceptándose, con erros e acertos.
Neso consiste a vida.
Un tempo ben querido ainda que manque fortalece moito.
Unha aperta grande.
:)
Ola Natyara¡ Xa hai tempo que non entraba por aquí. A iso haille que poñer remedio, aquí estou. Xa che puxen nos meus links. Aprendinche moitas cousas de internet nos últimos tempos¡ Moi certo isto que dis de madurar, de rectificar os erros porque... quen non meteu a pata algunha vez? Haberá aprender dos erros e ser menos duros cos que se equivocan... Ben corto o rollo. Vánseme as mans ás teclas¡¡ Bicos de novo¡
Mira ti que acabo de ler o cuestionario de Proust e comprobo que xa estiven por aquí hai pouco. BEN, xa tes unha caraterística miña máis: son SUPERDESPISTADAAAAAA
Ufff! que poco me gusta crecer, y madurar. Quizá sea porque como alguien me dijo: tu siempre fuiste mayor. Igual es que naci vieja y yo aun no lo sé...
Ay! no me hagas caso. Tu disfruta, aprende de los errores y vive este momento, que es lo único que tenemos. Y lo pasado pasado está, no se puede arreglar, sólo asumirlo, y actuar en consecuencia.
Un beso.
É o tempo de despensar.
Mi madriña! He lleado a este blog de casualidad y bueno, si eres quien creo que eres (A.M.S.E.) has cambiado radicalmente desde los días en que te conocí,y no precisamente para mal, a pesar de que siempre me generaste simpatía.
Saludos de alguien del que ya no sé si te acordarás...
Anónimo, es dificil acordarse de alguien que no se da a conocer, si, esas son mis iniciales, asi que ya sabes, date a conocer y asi sabre a quien me dirijo
Jaja, tienes razón, pues mis iniciales son I.L.A. y te conocí sobre el año 2003 en una cafetería de Los Rosales; fue un encuentro del que guardo un grato recuerdo. Pasado un tiempo desde aquella cita, por motivos que no tengo del todo claros o que nunca terminé de entender, la relación se fue enfriando hasta congelarse definitivamente...
Me ha alegrado encontrarte de casualidad en este blog. No sé si por los datos que te he dado has caído en quien soy, pero si hace falta doy alguna pista más ;)
Ah! He leído el cuestionario que respondes y no me cuadra el lema que has escogido, ¿no habrás querido decirlo al reves? En mi opinión no debemos arrepentirnos por lo que hemos hecho, sino por lo que hemos dejado de hacer. De las decisiones y acciones equivocadas puede uno aprender y ganar experiencia. El que nunca se equivoca es el que nada hace. Te lo digo yo, que precisamente he sido siempre muy indeciso ;)
Ah! Otra pista... Recuerdo otro cuestionario personal que hiciste y me mandaste en el que predecías que iba a trabajar de funcionario. Acertaste, xD
Iago! fuiste la primera persona en que pensé, lo reconozco!
me alegro que terminases de funcionario, ya sabes, trabajo vitaliceo, espero que la vida te sonría y nos tomemos un cafe uno de estos dias, por donde andas metido?
P.D.: yo tampoco se porque dejamos de vernos, pero si mal no recuerdo habia sido decision tuya.
Sigo teniendo el mismo msn, tlf...asi que ya sabes. biquiños!
Me alegra que todavía te acuerdes de mi ;) Me apunto a lo de tomar un cafe un día de estos y hablar de como nos ha ido la vida durante estos años en los que no hemos sabido nada el uno del otro... Eso si, espero que la próxima vez por el messenger no me aparezca una ventana de conversación tuya con un automensaje en ingles incitando a descargar no se que historias... Quiero hablar contigo, no con un bot, xD. Bicos!
hi mate, this is the canadin pharmacy you asked me about: the link
Publicar un comentario en la entrada